Resmen Kuzey, Ahşen’in gözünün içine baka baka şarkıyı tekrar etmişti. Ahşen, salonun ortasında öylece dururken anlık olarak kendine geldi ve hızlı adımlarla yürümeye başladı. Leyla da hızla onu takip ediyordu. Dudaklarının arasından sert bir şekilde, “Datvi!” dedi. Şarkının anlamını bile bile söylediğine emindi ve sinir olmadan edemedi. Ne demek, _kalakaldım bekar, kız alayım mı seni?_ Üstelik bunu söylerken bir an olsun taflan karası gözlerini kendinden ayırmamıştı. Leyla duyduğu kelimeyle şaşkınlıkla ablasına baktı. “Neden Kuzey Abi’ye ayı dedin abla?” dedi. İkilinin arasındaki olayı merak etmişti. Üstelik Kuzey’in düğün başladığından beri ablasına baktığı gözünden kaçmamıştı. Ablası bugün çok güzel olmuştu ve sanki herkesin gözü onun üstündeydi. “Burayı Karadeniz ayıları basmış da ondan dedim ablacığım,” dedi Ahşen geçiştirircesine. Kardeşinin yanında dikkatli konuşmaya özen gösterse iyi olacaktı. Diğer türlü Kamila Hanım yine kendisine laf edebilirdi. "Sen bana takılma, kendi kendime söyleniyorum işte." Ortamı yumuşatmak amacıyla gülümsemeye çalıştı. Bu gülümseme kelimenin tam anlamıyla biraz uzakta duran ve genç kadından gözlerini ayırmayan Sergey’e batmıştı. Halbuki Ahşen yalnızca Leyla’ya gülümsemişti. Ancak Sergey, bu gülümseyi Kuzey’e yormuştu. İkilinin arasındaki yoğun elektriğinin farkındaydı ve bu durum canını gittikçe sıkıyordu. Bu gece, buna tamamen son verecekti. Kara Tengiz dedikleri adamın, bu kadından sonsuza dek uzak durmasını sağlayacaktı.