AZAZİLİN İNİ 10. BÖLÜM ALINTISI “Yani benim için mi geldi—” Sözlerine devam etmeden duraklamasıyla bakışlarım üzerinde takılı kaldı. O, derin bir nefes aldıktan sonra devam etmek için ağzını araladığında, kalbimin sesi yüzünden onu duyamamaktan korkuyordum. “Geldiniz. Doğrusu bu, evet.” Keşke duyamasaydım, diye düşünürken buldum kendimi. Ona rağmen, “Evet,” diyebildim. “Senin için geldim. Yani geldik. Evet, biz.” “Bu durum biraz tuhaf,” dedi, sıkıntıyla bakışlarını kaçırdığı sırada. “Yani buna alışmak.” “Biliyorum,” dedim, dudaklarımı bükerken. “Ama bu durumu bilmiyordum.” “Bilmediğini biliyorum,” dedi. “Ama şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.” Korku dolu bakışlarım, onun gözlerini buldu anında. “Neden? Eğer benden…” “Hayır,” diyerek devam etmeme izin vermedi telaşla. “Sadece ben…” “Sen?” “Ben,” dedi bir kez daha, sıkıntılı bir nefes çekti içine. “Korkuyorum, Darya.”