🔸مائو هميشه می‌گفت: با انساندوستی مخالفتی ندارم ولی با گسترش دايره انسان دوستی به نحوی كه دشمن را نيز در برگيرد، مخالفم. او می‌گفت هرگاه به جای پنجه‌كشيدن بر صورت آنچه به هنگام انقلاب «دشمن» می‌نامیدید به فكر تعامل يا تلاش برای درك دشمن‌تان باشيد يا در خاطرات‌تان به جای خشمگينی از مخالفان انقلاب به «قربانيان بی‌دفاع انقلاب» فكر كنيد، يعنی در درونتان به اين نتيجه رسيده‌ايد كه چيزی، با انقلاب شما تغییری نكرده، انقلاب به تاريخ پيوسته و شما در رودربايستی اعتراف به نتايج ناخوشايندش مانده‌ايد...يك انقلابی واقعی هيچ‌وقت نبايد به اين مرحله برسد يا اجازه بدهد كه ديگران به چنين مرحله‌ای برسند چون اگر به این مرحله برسند به اشتباه گمان خواهند کرد که انقلاب‌شان پاسخ موقت وجدان به سیه‌روزی‌ای بوده که ریشه در کاستی‌های عمیق‌تری دارد حال آنکه یک انقلابی باید برای همیشه باور داشته باشد که عامل اصلی بدبختی همان چیزی بوده است که علیه آن شوریده است. ✍️Dr. Li Zhisui,The Private Life of Chairman Mao,pp.277-8 سهند ایرانمهر: https://www.whatsapp.com/channel/0029VazakAH9WtC9jMbGGL3i