Bazen hepimiz Hz. Musa gibi diyoruz: { قَالَ رَبِّ إِنِّی لَاۤ أَمۡلِكُ إِلَّا نَفۡسِی وَأَخِیۖ فَٱفۡرُقۡ بَیۡنَنَا وَبَیۡنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡفَـٰسِقِینَ } Rabbim, ben yalnızca kendime ve kardeşime sahip çıkabiliyorum. Bizimle fasık olmuş kavmin arasını ayır! [Mâide sûresi: 25] Bazen "kardeşim" de diyemezsiniz. Sadece kendinize sahip çıkabilirsiniz. Hatta bazen sözünüz kendinize de geçmez... Rabbim, ben bu iş yerinde kimseye söz geçiremiyorum. Sadece oda arkaşadıma sözüm geçiyor dersiniz. Rabbim, ben bu okulda kimseye doğruyu anlatamıyorum. Sadece bir hizmetliyle oturup kalkabiliyorum. Rabbim, evimde sözüm geçmiyor. Eşime ve çocuklarıma sözüm geçmiyor. Sadece kendime az bir söz geçirebiliyorum. Rabbim, beni içinde yaşadığım, yaşamak zorunda kalmak yerle bir tutma. Beni zalimlerle bir tutma! Beni onlardan sayma. Aramızı aç. Bizi onlardan ayrı tut... Murat Padak