بگذار سر به سینه‌ی من در سکوت، دوست! گاهی همین قشنگ‌ترین شکل گفتگوست بگذار دست‌های تُ با گیسوان من سربسته باز شرح دهند آنچه موبه‌موست دلواپس قضاوت مردم نباش، عشق چیزی که دیر می‌برد از آدم آبروست از تُ جفا و قهر اگر، از من وفا و مهر از دوستان هر آنچه بهم می‌رسد نکوست من را مجال دلخوشی بیشتر نداد ابرم که آفتاب دمی در کنار اوست آغوش وا کن، ابرِ مرا در بغل بگیر بارانی‌ام، شبیه بهاری که پیش روست