İslâm, mü'minleri sevip onlarla kardeşlik ilişkisini iman etmenin zarurî bir yansıması olarak görmüştür. *Mü'min mü'min için cennet vesilesidir; mü'min mü'minin iki cihan cennetidir.* Bir mü'minin, diğer iman eden kardeşlerine görevlerini yerine getirmeden _*dünyada devlete, âhirette cennete*_ ulaşması çok zordur. İmanı kardeşlik bilinci ve uygulamasından ayrı olarak düşünmeyen tek önderimiz Rasûlullah sallâllâhu aleyhi ve sellem buyurur ki: *"Nefsim elinde olan Allah'a yemin ederim ki, iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olamazsınız."* (Buhârî, Müslim) Yine, kardeşlik bağı ile iman bağının aynı olduğunu, biri kopunca diğerinin de kopacağını belirten bir hadiste şöyle buyrulur: *"Nefsimi elinde tutan Allah'a yemin ederim ki, hiç bir kul, kendi nefsi için istediği hayrı, kardeşi için de istemedikçe iman etmiş olmaz."* (Buhârî, Müslim) Mü'min, her konuda kayıtsız şartsız Allah'a güvenen ve kendisine güven duyulan kimsedir. Özellikle müslüman kardeşlerinin kendisine her konuda güvenip her şeylerini rahatlıkla emanet edebilecekleri kimsedir müslüman. *"Müslüman, dilinden ve elinden diğer müslümanların zarar görmediği kimsedir. Muhâcir ise, Allah'ın yasakladığı şeylerden uzaklaşan kimsedir."* (Buhârî, Müslim) Kardeşlik, her şeyden önce vahdetin, birlik ve bütünlüğün icraata dökülmesidir. "Vahdet", "tevhid" kelimesi ile aynı köktendir; ikisi arasında kopmaz bir bağ vardır. Tevhid, birlemek; vahdet de birleşmek demektir. Allah'ı birlemeyen kimsenin, tevhide iman edenlerle birleşemeyeceği gibi; vahdet anlayışından ve ahlâkından mahrum insanın da gerçek muvahhid olması beklenemez.