ام المؤمنين عايشه رضى الله عنها مى‌گويد: هرگاه رسول الله ﷺ نزد بیماری می‌رفت و یا بیماری را نزد ایشان می‌آوردند، می‌فرمودند: «أَذْهِبِ البَأسَ رَبَّ النَّاسِ، اشْفِ وَأَنْتَ الشَّافِي، لاَ شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ، شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا» ای پروردگار ! بیماری‌اش را برطرف ساز و چنان شفایی عنایت کن که هیچگونه بیماری‌ای باقی نماند. چرا که تو شفا دهنده هستی و هیچ شفایی، بجز شفای تو وجود ندارد. صحيح بخارى: 5675 .